:Ben İki Kere Ağladım
من دوبار گریستم:

Bir uzak şehirdeysen; yağmur yağıyorsa

Buğulanmış camlara adımı yazıyorsan

اگر در شهر دوری هستی؛ اگر باران می بارد
اگر بر پنجره های بخار گرفته نامم را می نویسی
Bir sigara yakıpta hayaller kuruyorsan

İtiraftır bu şarkım; dinle hala seviyorsan

اگر سیگاری روشن کرده و خیال ها می پرورانی
اعترافی ست این ترانه ام؛ گوش کن اگر هنوز دوستم می داری
Belki yaş görmedin sen gözlerimde

Bir mavzer patlıyordu yüreğimde

Kuş gibi çırpındı kalbin ellerimde

Ben iki kere ağladım


شاید تو  در چشمانم اشکی ندیدی؛ اما آتشفشانی در قلبم منفجر می شد
قلبت به سان پرنده ای در دستانم بال و پر زد
من دو بار گریستم.
....


Varsın olsun sen beni zalim bil

Ben hala unutmadım o yağmurda ıslandığımız sokağı

Ve ayrıldığımız kaldırımı

İşte o kaldırım çiğnedi benim hayatımı

Hiç bir yağmur ıslatamadı yüreğimi senin göz yaşların kadar

.Sakladım kendimi

Gücüm yoktu seni kucaklıyacak ve bir ömür taşıyacak kadar

Kaldıramadım belki bu ağır sevdayı

Ağlıyordun ben giderken; Göz yaşlarında boğuluyordum

Seviyor söyleyemiyordum

Hayallerini yıkıp gidiyordum; Biliyordum

Küllerin ellerimdeydi sanki; Yanıyordun

Arkama bakmadan gidiyordum

Mecburdum; Seni terk ediyordum

Beni anlamadın

Giderken sen bir defa belki ben iki kere ağladım

İki kere ağladım


باشد . عیبی ندارد؛ تو مرا ستمکاره بدان

من هنوز آن خیس شدن در کوچه ی بارانی را از یاد نبرده ام

و پیاده رویی را که آن جا از هم جدا شدیم

همان پیاده رو زندگیم را زیر پا نهاد

هیچ بارانی به قدر اشک های تو قلبم را خیس نکرد

خویشتن داری کردم. توانایی در آغوش کشیدن تو و یک عمر حمل کردنت را نداشتم

شاید هم این عشق بزرگ(سنگین) را تاب نیاوردم

وقتی می رفتم می گریستی؛ در اشک هایت غرق می شدم

"دوستم دارد" نمی توانستم گفت. خیال هایت را فرو می ریختم و می رفتم

یک زندگی را آتش می زدم. می دانستم

خاکسترت گویی در دستانم بود. می سوختی

بدون این که پشتم را نگاه کنم، می رفتم. مجبور بودم. تو را ترک می کردم

مرا نفهمیدی. وقتی می رفتم شاید تو یک بار

ولی من دو بار گریستم. دو بار گریستم.


Hasret bir deli rüzgar gibi


Savurup yakıyor bedenimi


Bırakıp gittiğin günden beri


Vuruyor dağlıyor ciğerimi


حسرت چون بادی دیوانه؛ می پراکند و نابود می کند جسمم را

از روزی که ترک گفتی و رفتی؛ می زند و داغ می زند بر جگرم


Belki yaş görmedin sen gözlerimde


Bir mavzer patlıyordu ciğerimde


Kuş gibi çırpındı kalbin ellerimde


Ben iki kere ağladım


شاید هم اشکی در چشمانم ندیدی؛ اما آتشفشانی در قلبم منفجر می شد

قلبت به سان پرنده ای در دستانم بال و پر زد

من دو بار گریستم


Hiç bir şey sızlatmadı yokluğun kadar


Yıllardır yüreğimde hatıran kalar


Yangınlar yakmadı gözlerin kadar


.Ben iki kere ağladım


هیچ چیزی مرا به اندازه ی نبودنت به زاری وا نداشت

سال هاست که خاطره ات در قلبم مانده است

 آتش ها به اندازه ی چشمانت به آتشم نکشید

من دوبار گریستم.



Fatih. Kıssaparmak